Predlog nove srpske politike u Crnoj Gori

Samo sa novom politikom Srbi u Crnoj Gori mogu opstati. Priče koje slušamo već 30 godina za rezultat su imale slabljenje i nestanak

U Crnoj Gori, od 1945. godine, sprovodi se asimilacija Srba u Crnogorce. U ovom procesu važno je istaći geopolitički zaokret 1997. godine, kada aktuelni režim počinje da sprovodi otvorenu antisrpsku politiku. Jer za vrijeme komunizma, iako su se gotovo svi morali nacionalno izjašnjavati kao Crnogorci, ipak se radilo o Crnogorcima koji su bili u srpskom kulturno-istorijskom krugu. Međutim, od 1997. godine, aktuelna vlast u Crnoj Gori kreće u projekat nezavisne Crne Gore, sa krajnjim ciljem da broj Srba u Crnoj Gori bude na nivou statističke greške a da etnički Crnogorci više ne pripadaju srpskom kulturno-istorijskom krugu. Cjelokupna politika vladajuće partije u Crnoj Gori se svodi na to da su Srbija, a sada i Rusija, spoljni neprijatelji, dok su Srbi u Crnoj Gori unutrašnji neprijatelji.

Međutim, pokazalo se da su Srbi tvrđi orah nego što se pretpostavljalo, pa proces asimilacije nije išao brzo kao što se očekivalo. Iako je referendum o nezavisnosti održan 2006. godine, aktuelna vlast nije uspjela da nametne crnogorski identitet Srbima. Iako su svi posleratni popisi od 1948. do 2011. bili fingirani i nisu odražavali stvarno stanje, i na takvom popisu 2011. godine Srba je bilo „previše”. Srba u Crnoj Gori i po „štelovanom“ popisu zvanično ima 28.7 odsto, a po podacima američke Centralno obavještajne agencije (CIA) 42.9 odsto stanovnika Crne Gore govori srpskim jezikom, a još oko dva odsto govori srpsko-hrvatskim, dok crnogorskim govori 37 odsto.(1) Zanimljivo je i istraživanje CEDEM-a, bliskog DPS-u, prema kojem 46,6 odsto ispitanika smatra da treba da postoji samo Srpska pravoslavna crkva u Crnoj Gori, dok tek 4,9 odsto smatra da treba da postoji samo Crnogorska pravoslavna crkva.(2)

ZAVRŠNA FAZA ASIMILACIJE
Glavni cilj aktuelne vlasti nije samo da se nove generacije izgrade kroz čisto crnogorski identitet, već i kroz antisrpski. Taj proces se ne može izvršiti preko noći, za to je potrebno vrijeme. U skladu s tim je i došlo do izbacivanja srpskih književnika, uvođenja novih slova, koja ničemu ne služe, koja čak ni Milo Đukanović ne koristi. Ukidanje odluka Podgoričke skupštine iz 1918. godine, priznanje Kosova, skandalozna prisutnost vojnog atašea Mašulovića na proslavi Oluje, ulazak Crne Gore u NATO, obilježavanje Božićne pobune, podizanje spomenika „komitima“ i otvoreni napad na Srpsku pravoslavnu crkvu, jasno ukazuju da vlast ulazi u završnu fazu asimilacije Srba.

Sistem rada DPS-a i njegovih političkih partnera je jednostavan. Vlast sprovodi asimilaciju i podstiče Srbe na iseljavanje. Srbi koji ne mogu da izdrže socijalni pritisak su primorani da napuštaju Crnu Goru, što odgovara aktuelnoj vlasti. Međutim, oni koji nemaju mogućnosti da napuste Crnu Goru, primorani su na asimilaciju i postaju nacionalni Crnogorci. Crnogorski nacionalni projekat sprovodi se pre svega ekonomskim pritiskom, to je glavna poluga za asimilaciju Srba. A pored nje, tu su još i mediji, obrazovni sistem, kulturne ustanove… A kako vrijeme odmiče režim je sve suroviji.

SERVEROVO UPOZORENjE
To je i jedan od razloga zašto Milo Đukanović ima podršku Zapada, o čemu otovreno govori i jedan od glavnih američkih jastrebova za Balkan Danijel Server. U svojim istupima Server jasno govori da u Crnoj Gori ne postoji dobra opozicija, jer opozicija u Crnoj Gori nije pro-NATO i proevropska, i nije za nezavisnu Crnu Goru. „Sada nema prostora da se predsjednik Milo Đukanović povuče jer opozicione snage u Crnoj Gori ne dovode u pitanje samo članstvo u AlijansI i ulazak u EU, već i crnogorsku nezavisnost. Smenjivost vlasti je neophodna i ja bih želio to da vidim, bolje pre nego kasnije. Ja sam to rekao i predsjedniku direktno“, objašnjava Server.


Danijel Server. Izvor fotografije: Medija centar Beograd).

Server dadaje i da svaka promjena vlasti mora da ponudi alternativu. „To je moja poenta: bez ozbiljne opozicije koja nije vezana za Moskvu, biće nemoguće za Đukanovića ili njegovu partiju da napuste vlast. Ali taj dan treba da dođe. Niko ne treba da ostane na vlasti zauvijek. To je već dugo vremena, mada se predsjedniku mora odati priznanje zbog toga što je nekoliko puta napuštao državne funkcije“, kaže on.  Server „objašnjava“ da je stvaranje ozbiljne opozicije koja nije pod uticajem Kremlja dug proces.

„Ne smatram da bi proces stvaranja proevropske opozicije trebalo da sečeka članstvo u Evropskoj uniji. Već tada Crna Gora bi trebalo da bude ozbiljna demokratija. Naravno, za taj proces stvaranja opozicionih snaga, koje se neće oslanjati na Moskvu, biće potrebne godine. Vrijeme za početak tog procesa je sada. Bitno je naglasiti da oni koji se protive nezavisnosti i članstvu u NATO-u ne mogu činiti tu ozbiljnu proevropsku opoziciju““, poručuje Server.(3)

MAŠINA MOŽE I BEZ ĐUKANOVIĆA
Međutim, proces stvaranja pro-NATO i proevropske opozicije je već uveliko počeo, i daje odlične rezultate. Demokrate su danas najjača opoziciona partija u Crnoj Gori. A stvari po Srbe i proruske partije će biti samo gore ako se ne promijeni njihova politika, koja je do sada bila katastrofalna. Trenutno, glavni fokus vladajuće partije – osim pobjede na idućim parlamentarnim izborima – je i popis stanovništva koji će biti održan 2021. godine. Cilj vlasti je da Crnogorci postanu većinski narod, a da Srba bude manje od 20 odsto. Zato je na tom planu vidno pojačana aktivnost crnogorskih institucija, koja će samo dodatno jačati.

Udarnu brigadu za realizaciju ovog plana čini administracija pod kontrolom vlasti (ekonomski pritisak na Srbe), kvaziistoričari, podobni istoričari… Mnogi koji smatraju da je potrebno samo sačekati odlazak Đukanovića (koji čekamo 30 godina i čekaćemo još dosta) da bi se Crna Gora vratila srpstvu, griješe. Jer, mogli smo vidjeti da i kad se Đukanović povlačio, antisrpska mašina je funkcionisala odlično. Razlog za to je što sjedište antisrpske mašine nije u Crnoj Gori, već van nje.

Opravdano se sumnja da će i predstojeći popis vlast uskladiti prema svojim interesima, namjerama i ciljevima. Nedavni podaci o broju Srba koji rade u institucijama Crne Gore – koje je iznio Gojko Raičević – samo su još jedna potvrda diskriminacije Srba u toj državi. Prema tom dokumentu koje je objavilo Ministarstvo za ljudska i manjinska prava iz 2015. godine, jasno se vidi da su Srbi izopšteni iz sistema Crne Gore.(4) Bez ikakve sumnje situacija je sada još gora.

Milo Đukanović.

U skladu sa navedenom situacijom, potrebna je hitna promjena srpske politike u Crnoj Gori. Ako Srbi misle da opstanu, potrebno je da se vodi srpska, a ne građanska politika. Prosto je nevjerovatno da narod koji čini trećinu stanovnika jedne države nema ozbiljnu nacionalnu partiju. Vidimo i sami da se pojedine stranke više bavi ljetnjom turističkom sezonom nego položajem i pravima Srba u Crnoj Gori. Ako kod njih nema volje i želje da se vrate srpskoj politici, onda je potrebno osnovati novu srpsku partiju, sa jakom infrastrukturom. Partiju koja bi se dominatno bavila srpskim pitanjem u Crnoj Gori. A to znači:

ŠEST STUBOVA NOVE POLITIKE
1. Prisustvo u svakoj Vladi Crne Gore, bez obzira ko se u njoj nalazi. Srbi moraju da vode računa samo o svom interesu, samim tim potrebna je ranopravna zastupljenost Srba u institucije Crne Gore. Tri do četiri ministarstva u Vladi Crne Gore, kao i mjesto potpredsjednika Vlade Crne Gore je ono što mora biti cilj Srba, za početak. S tim što će u budućnosti podrška toj srpskoj partiji samo jačati. Jer u tom slučaju Srbi više ne bi bili primorani da glasaju za DPS, već bi, pošto bi im se otvorile institucije sistema, mogli sami da odlučuju kome će dati svoj glas. Tako da bi ta srpska partija vodila borbu sa DPS-om u pogledu podrške, a u daljoj budućnosti bi, najvjerovatnije, imala veću podršku od DPS-a.

2. Ravnomjerna medijska zastupljenost. Ovo se pre svega odnosi na to da Prvi ili Drugi program RTCG-a emituje sadržaje na ćirilici i da na tom programu možemo da gledamo emisije iz srpske istorije, kulturne sadržaje, emisije o dešavanjima na Kosovu, o našoj Srpskoj pravoslavnoj crkvi, itd.

3. Ukidanje sankcija Rusiji, i uspostavljanje snažne saradnje sa institucijama Rusije. Nema sumnje da će se u Vladi Crne Gore tome protiviti predstavnici procrnogorske opcije, ali predstavnici Srba u Vladi Crne Gore bi, u okviru svojih nadležnosti, mogli da uspostave snažnu saradnju sa institucijama države Rusije. Države zahvaljujući kojoj je opstalo i srpstvo i pravoslavlje u Crnoj Gori.

4. Raditi na formiranju srpske televizije koja bi imala nacionalnu frekvenciju. U Crnoj Gori već djeluje Srpska televizija, ali tehnički i kadrovski slabo opremljena. Međutim, uprkos tome daje značajan doprinos na medijskom nebu Crne Gore.

5. Formiranje ekonomskih regija, koje bi imale i djelimičnu autonomiju, radi boljeg života stanovništva. Pa tako opštine Nikšić, Pljevlja, Žabljak, Plužine, Šavnik i Herceg Novi mogu da čine ekonomsku regiju Stara Hercegovina. Više autonomije je potrebno i mjestima gdje su Srbi većina. Prosto čudi da niko od „političkih predstavnika Srba u glavnom gradu“ nije tražio za naselje Zlatica status gradske opštine, dok u isto vrijeme Tuzi postaju samostalna opština. Vrijeme je da se prosrpskom naselju Zlatica, sa preko 20 000 stanovnika u glavnom gradu, da status gradske opštine, a kasnije i samostalne opštine.

6. Ravnopravno isticanje srpskih zastava u opštinama gdje Srbi čine trćinu stanovnika i više. S tim u vezi, potrebno je samo se ugledati na Albance. Normalno, nemeće se pitanje zašto danas nemamo takvu situaciju u opštinama Plužine, Berane, Herceg Novi, zašto se pored državne ne vijori i srpska zastava?! Zašto predstavnici opozicije u tim opštinama, koji su pobijedili uglavnom glasovima Srba, ni u svojim kancelarijama nemaju srpske zastave i grbove?! Sve su to pitanja koja podhitno moraju da počnu da se rešavaju.


Srpska zastava na knjižari u blizini Kanli kule u Herceg Novom. Izvor fotografije: gradnis.net.

Samo sa ovakvom politikom Srbi u Crnoj Gori mogu opstati, i očekivati da ponovo budu etnička većina. Sve druge priče, koje slušamo već 30 godina, za rezultat su imale samo slabljenje i nestanak Srba u Crnoj Gori.

Piše za Balkanrus: Slaviša Batko Milačić

Постави одговор

Molimo unesite svoj komentar!
Овдје унесите своје име